نشستن تا به کی؟

بیا ای نم نم اشک بهاران
ز چشم مردمان بی وطن گو
بیا ای بلبل تنهای عاشق 
برایم قصه باغ و چمن گو
ز باغ و گلستان با من چه گویی؟
ز خوشبوی تن آن گلبدن گو
گه و ناگه دهانی ساز شیرین  
ز دندان و لب و کنج دهن گو
ز شرح حسن روی و موی جانان  
به هر برگ گلاب و یاسمن گو
بیا احوال بزم عاشقان را   
به دور افتاده از هر انجمن گو
به مردمهای شهر صلح و شادی  
ز غمهای دل پر درد من گو
بیا از داغ خونین دل من  
به داغ  لاله دشت و دمن گو
برای لاله عریان صحرا  
ز هر زخم شهید بی کفن گو
ز غم گفتی اگر گاهی برایم  
گهی از غمگساری  هم سخن گو
نشستن تا به کی؟ “محمد” خدا را! 
حدیث همت و برخاستن گو